اغلب در هنگام خرید مهمترین پارامتر در بین مردم فرم و زیبایی مبلمان است (البته بعد از قیمت!)
و تنها به زیبایی و ست بودن با خانه توجه می کنند در حالی که مهمتر از آن توجه به فاکتورهای انسانی یا همان ارگونومیکی(Ergonomic) یعنی رعایت مسائل ایمنی فیزیکی و روانی مربوط به روابط انسان و اشیاء (مانند زاویه پشتی مبل با کف آن ، جنس رویه و رنگ و ....) می باشد که عدم رعایت این نکات می تواند آسیبهای جسمی و روانی را برای استفاده گر در پی داشته باشد که ما در این مجال از بیان آن صرفنظر می کنیم و آن را به شماره های بعدی موکول می نمائیم.

فرم ظاهری مبلمان در نحوه رفتار استفاده گر بسیار مؤثر است.

برای مثال اگر مبلمان قصری را در نظر بگیریم که از جزئیات و کنده کاریهای بسیار ظریف در آن استفاده شده باشد کسی که می خواهد از آن استفاده کند نا خود آگاه احساس خوشایندی، روی آن نخواهد داشت و زیاد تر شدن این ظرافت ها و جزئیات تا حدی این امر را شدید خواهد کرد که گویی این مبلها برای استفاده نیست بلکه برای تماشاست.

در مقابل ، مبلمان ساده یک اداره ، راحتتر ما را به بهره بردن از آن دعوت می کند.

البته در دوره ای از تاریخ ، دکوراسیون و معماری بسیار متأثر از این جزئیات (details) و ظرافتها بوده کما اینکه اکنون هم در سبکهای پست مدرن از آن استفاده می گردد ولی امروزه سبکهای مدرن در میان عامه مردم پرطرفدارتر جلوه نموده و قاعدتا سادگی ظاهر که از ویژگیهای این سبک می باشد ، خود در اصلاح رابطه میان استفاده گر و اشیاء بسیار مؤثر است .
البته در بعضی مواقع افراط در این امر ، اثر معکوس خواهد گذاشت .یعنی شدت تأکید بر سادگی فرم ،گاهی از راحتی استفاده از آن خواهد کاست.